O AN

Durağa yanaşan dolmuştan inenleri beklerken yürümek istedim bir anda. Yürümenin içimde oluşturduğu bir heyacana kendimi bıraktım. Ömrümde ilk kez ki herkesin bir ibadet gibi yapmamı tavsiye edip durduğu iç sesi dinleme hareketini yapıyordum sadece. Bir ara dolmuş şoförünü düşündüm, gülümsedim muzipçe.
Ve şimdi saatin benim için yeniden farklı bir zaman devresini açıp bana kendimle ilgili bir zamanın ne kadar süreceğini göstereceği andayım. Cevremde akıp giden insanlar, nesneler umrumda değil, bir amaca ulaşmak da yok içimde. Sadece yürümek, yürüdükçe zihnimin sorgulamalara kapalı olarak an'ı yaşamak dürtüsüne kendimi bırakmak istiyorum. Rüzgâr olmalıydı diye ayrıcalık istiyorum bu an'ı bana yaşatan içselligimden. Saçlarımın arasından geçip giden bir rüzgar olsun, tenime usul usul değsin, bir kayadan tozları alır gibi benden de alsın, bana yapışıp kalan ama bana asla ait olmayan ne varsa. Bir tatlı huzur versin, dağlardan kekik kokulariyla gelsin; denizlerden yosun kokusunu, mezardan anamın kokusunu getirsin. Tatlı bir esişle yürüyüşüme sonsuzluk karşın, bir girdap gibi aynı an'ı dönüp dönüp yaşayayım. Rüzgâr en mistik dualarımın cevabı olsun içinde beni çocukluğuma götürecek en güzel kokuları getirsin.

#edebiyatcicash