Kanadı yine yüreğim gül renginde
Bozkırın ortasında bir gece yıldızların altında
Çıplaktı gece, toprak ve ay
Ruhum yine derde bulandı, kül renginde
Geçiyordum bir yüz yıldan yılkı atı sırtında
Bozkırın ortasında bir gece yıldızların altında
Yalnızdı gece, toprak ve ay
Gözlerim kapkara rüyalara dolandı güz renginde
Uluyordu çakallar bir dağın eteğinde
Bozkırın ortasında kıvrılıyordu ağır ağır akan bir nehir
Issızdı gece, toprak ve ay
Dilim dolanıyordu tüm dualara yabancı tuz renginde
Yanıyordu uzaklarda bir şehrin tüm ışıkları
İçinde kaç nefes son anında veriyordu canını
Korkuyordum, gece de toprak da ay da
Bozkırın ortasında ellerimde bir aşk ufalanıyordu
Yollar uzadıkça menzile ömür de bitiyordu
Ve şehirler uzaklarda ışıklar içinde kalıyordu
Bozkırın ortasında ne güzeldi oysa
Gece, toprak, ay ve aşk
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder